Ağlamaklı bir halde dolaşmıştı gün boyu... Toplum içinde bu halinin farkedilmemesi için arada bir yüzüne taktığı o sahte gülümseme ne kadar inandırıcı olmuştu bilmiyordu... Arada bir tutamadığı gözyaşlarını gizlemeyi gerçekten başarmış mıydı yoksa mahcup etmemek adına anlamazlıktan mı gelmişlerdi... Önemi var mıydı... Onu da bilmiyordu...

Kendi içinde onaramadığı bu yıkıntıyı O'na anlatmakla iyi edip etmediğini düşündü durdu... Anlattığı zaman bu kadar şefkat dolu bir yaklaşım beklemiyordu ki... İnsanı sevgiyle, şefkatle kucaklamanın sadece kollarla olmadığını anlatmıştı O... Sesindeki hüzün çınlayıp durmuştu her saniye tüm hücrelerinde... Hakkı yoktu ki böyle üzmeye... Hep en son üzmek istediklerimiz olurdu zaten ilk üzdüklerimiz...

Uyumak istiyordu... Bu yanlızlık, sessizlik çıldırtacaktı... Uyku hapı içmeyi düşündü ama öyle hissiz bir şekilde uyumaktan da korktu... Midesindeki ağrı, karnındaki kramplar uyutacağa benzemiyordu...

Kaçıncı sigarası olduğunu bilmeden bir sigara daha yaktı, sol eli her zaman olduğu gibi alnındaydı yine... Evin içindeki olağan çıtırtılardan irkilmese taş gibi oturacaktı ama en ufak bir ses bile yerinden sıçramasına sebep oluyordu... Ya kalbi... O kontrolünden çıkmıştı artık... Ne nefes egzersizleri ne de doktorun tavsiye ettiği rahatlatıcı orman hayali rahatlatmaya yetiyordu... Zaten o saçma terapi yönteminin işe yaramayacağını doktor ilk söylediğinde anlamış ve gülerek vermişti tepkisini...

Güçlüydü işte, doktor bile demişti; " sen atlatabilirsin, zeki birisin belli, sadece biraz çaba..." Doktorun bu tür sözlerinin gaz vermek için olduğunu düşünüyordu gerçi... Hem zaten kendisiyle paradan başka bağı olmayan bir adam O'na ne verebilirdi ki ...

"Boşuna doktor olmadı herhalde değil mi ! ... "

"Doğru ama bazen bir insanın içini çözebilmek için bilgi yetmiyor demek ki, duygusal olarak anlayamaz ki beni..."

Güldü... Kendi kendine konuştuğundan bahsetmemişti doktora... Acaba bahsetseydi yine de bunu atlatabileceğine inanır mıydı ...