Adım Hüzün Olsun…

[Palästina]

Adım Hüzün Olsun…

Ben doğduğumda adıma “Hüzün” deseydi annem… İsim kaderidir ya insanın… Hiç şikâyet etmez, demlenirdim hüzünde… Hem razıyım kaderime ezelden… Ama “Gül” demişler bana…Olsun, ne fark eder sanki… İkisi de Efendimizin remzi… “Hüzün ve Gül”… Ne çok yakıştırırım birbirine… Ve şairin dediği gibi:

”Hüzün ki en ziyade yakışandır bize…”

Hüzün güzeldir… Bütün pişmanlıklarını biriktirip, bir bir döker gözlerinden yaş diye… Karanlığın bir vakti uykunu böler hüzün taneleri, ılık ılık dokunur tenine… Gecenin sessizliğine eş sessizliğiyle, billurlar dizer yüzüne…

Hüzün bazen yağmur olur düşer arzın üstüne … Ona susayan canlara değer,canlar kanar rahmete… Yağmurun güzeli, yüreğe yağandır…Yağmura dokunabilen yürekler, dokunabilir ancak* başka yüreklere…

Hüzün aşka en yakındır… Aşkın en sevgili kardeşi hüzündür belki de… Aslında bilmem, bilemem… Çünkü ben aşka hiç düşmedim… Ama aşkın düştüğü her yerin, hüzün koktuğuna inanırım… Bilen söylesin, ayrı mıdır aynı mıdır aşk hüzünle?

*Hüzün bazen, rüzgârın naif eliyle, dalından ayırdığı yaprağın rengiyle sararır… Bazen İbrahim’in atıldığı ateşin dönüşüverdiği* gülün rengiyle kızarır… Ve her an, her renge bürünmeye meyyaldir…

Hüzün,* asildir… Ve suskun… Hz. Yakub Aleyhisselam hüznünü yalnız ALLAH’a arz etmiştir… Ve onun payına düşen sabr-ı cemildir… Halini Rabbine arz edişi ,ona yetmiştir…
*
Hüzün, sızıdır… İncecikten bir sızı… Hüzün Peygamberi "Lâ tahzen innallâhe meanâ".* derken sıddık-ı ekber’e ,aslında hüzün kendisinin en kadim dostudur… Yurdundan çıkmaya zorlandığında, amcası Hz. Hamza şehit edildiğinde, oğlu İbrahim’i kaybettiğinde hep yanı başındadır hüzün… O’nun hüznü büyük, O’nun hüznü derindir… O, hüzünler nebisidir… Aynı an içerisinde hem mütebessim hem mahzun olmak ta Resul’e mahsustur…O’nun* çektiğinin bir dirhemini dahi yüklenmemişken sırtıma…O’na bir nebze benzemek avuntusu içinde… Hüznümün perdesidir tebessüm, örterim ben de yüzüme…
Hüzün bazen tuzaktır… En yakın olmayı umarken, en uzağa düşürebilir insanı… Birbirinin zıddı olan her şey uzakmış gibi görünse de aslında çok yakındır… İnce bir çizgidir zıtları ayıran… Haddini aşan her şeyin zıddına dönüşü çok kolaydır… Hüzündeyim zannıyla öyle derin bir aldanışın içine düşmek, telafi edilemeyecek bir kayıptır… Hüzün sadıktır ve sadakat ister… Gerçekten yanacak gönüller ister…

Hüzün, incedir, kabalığı kaldırmaz… Hüzün bir haldir, öyle anlık yaşanmaz…

Hüzün, sadece dilden dökülen söz değil, öze değen köz olmalı… Öyle ki, içini yakıp yıkmalı,
kasıp kavurmalı… Ve yeniden ihya etmeli insanı…

Hüzün garipliğimdendir, garipliğimi bildiğimdendir… Her an geldiği âleme hasret, her dem vuslat peşindedir garip... Dünya gurbetine gönül bağlamaz garip… Âlem_i ervah’tan başlayan yolculuğu kaç âlemi kat eder de* en son âlem-i berzah’tan Rabbine varmayı gözler… Ve dünyada olduğu müddetçe daima gariptir insan , daima hüzünde…

Hüzünle biz ta bezm-i elestten tanışmış olsak ta ,mahzunluğun makbul olmadığı bir zamanın insanıyız… Uzak değil yakınız, ama nedense hep uzak kalırız… Oysa hüzün bir yanımız, bir yarımızdır… Vazgeçebilir mi insan bir yarısından?…

Ben vazgeçmem… Bir gün “derdim bana derman olur” diye beklerim…

Ey hüzünde olanlara yakın olan Rabbim!
Senin huzuruna gelince, sözlerim gözlerimden aksın…
Dilim sussun…
Adım hüzün olsun… Özüm hüzün…
Hüznüm duam olsun…
Sen kabul buyur!

*
elif.bese

[Canaan]

Ey hüzünde olanlara yakın olan Rabbim!
Senin huzuruna gelince, sözlerim gözlerimden aksın…
Dilim sussun…
Adım hüzün olsun… Özüm hüzün…
Hüznüm duam olsun…
Sen kabul buyur!



Cok guzel.! Paylasim icin tesekur ederim yureginize saglik