Rauf TAMER Köşe Yazıları

[KaCaK]

Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Sanki kapatma davası açılmamış, sanki 4 aydır her dalda belirsizlik yaşanmamış...

Sanki kapanacak-kapanmayacak diye her gün papatya falı açılmamış... Öyle veya böyle, mahkeme üzerinde baskı kurmaya sanki hiç kalkışılmamış.

Siyasetçiler, yazarlar, çizerler, hatipler, sanki hiç kıyasıya kavga etmemiş gibi... büyük bir unutkanlıkla hayata aynen devam ediyoruz.

***

Ben zannettim ki muhalefet cephesi şimdi gayet centilmence çıkıp diyecek ki:
- Geçmiş olsun arkadaşlar...

Ama bundan sonra siyasetin beceremediği işleri yargının başına yıkmayalım. Geliniz, yeni düzenlemeler yapalım.

Ve ben zannettim ki, iktidardakiler de şimdi çıkıp diyecek ki:
- Yargıyı meşgul ettik...

Hem özür dileriz, hem de ucuz atlattığımız için yüce mahkemeye teşekkür ederiz... Bundan böyle yeni bir sayfa açacağız.

Hayır.

Biri öbürüne sabıkalı diyor, öbürü de o’na sen kendi siciline bak diyor.

Hâlâ mı?

Ama yeter artık.

***

Canımı sıkan bir başka şey daha var.

Karar saat kaçta açıklandı? 18.00’de. Ama ben maçın 6-5 biteceğini saat 13.00’te öğrendim. Hem de Bodrum’da.

Nasıl öğrendim?

Ankara’daki arkadaşlardan, telefonla.

Onlar nasıl öğrendi?

Bilmiyorum.

Ne kadar ciddiyetsiz bir millet olduğumuzu düşüne düşüne döndüm İstanbul’a...

Bereket ki THY uçağının hiç rötar yapmayıp dakikası dakikasına kalkması, beni mutlu ve teselli eden bir ciddiyet olarak girdi anılarıma.

Güzel bir tatildi.

4 aylık belirsizliği ve gerginliği, Bodrum’un sularına gömüp öyle geldim.

Taze bir başlangıç olur inşallah.


Rauf TAMER

01.08.2008



Hürriyet

[KaCaK]

Eğer Türkiye için aylardır konuşulan yazılan çizilen o kara tablolar doğru idiyse, partinin kapanmayışı büyük üzüntüyle karşılanmalıydı.

Memleketi matem kaplamalıydı.

Halbuki en muhalifler bile böylesi iyi oldu diyor...

Neden acaba?

Anlayamıyorum.

Biraz da şeye benziyor... hani, AKP’ye oy attım diyen olmadığı halde yüzde 46’nın nasıl çıktığına.

***

Anayasa Mahkemesi kararlarının temyizi yoktur. Olsa olsa seçim sandığı’na başvurabilirsiniz.

Bu çok mühim.

Baykal’ın tâbiriyle AKP şimdi artık sabıkalı bir parti...

Millet sabıka’ya oy verir mi? Bilinmiyor... İşte, Belediye Seçimleri’nde bunu test edeceğiz.

***

Siyasi partiler herhalde artık iyice öğrenmişlerdir ki, “AKP’yi din üzerinden vurmak” çok zor...

Silah hep ters tepiyor.

Demek ki yeni stratejiler üretmek lâzım. Özellikle adı dinsiz’e çıkmış siyasetçiler, din üzerinden muhalefet yapmayı bıraksınlar artık.

***

Parti’nin kapatılacağını düşünerek hesap kitap yapmış olanlar, şimdi yeniden programlanacaklar. Çünkü evdeki hesap çarşıya uymadı.

Konuyla ilgisi yoksa bile, benim en merak ettiğim.... Abdüllatif Şener ne alemde acaba? Parti kuruyor mu, yoksa caydı mı?



Posta

[KaCaK]

Hatırlar mısınız?

Zülfü Livaneli, İlhan Kesici ve Bedrettin Dalan, İstanbul Belediyesi Başkanlığı için kıyasıya yarışmışlardı.

Sonunda ne oldu?
Onlar birbirlerinden oy tırtıklarken, öbür aday Tayyip Erdoğan aradan sıyrılıp seçimi kazanıverdi. (1994)
***
Erdoğan’ın yükselişi öyle başladı.
Merkezdeki 3 parti’nin oyları bölününce, herkese çeyrek porsiyon oy düştü. Diğer çeyreği de Erdoğan kapınca ipi göğüsledi.
Sonrası malûm.
Bir şiir okudu, hapse girdi, kısmeti iyice açıldı. 6 yıldır Türkiye’yi o yönetiyor.
Ama başlangıç noktasını size hatırlatmak istedim. O gün Laik DYP, Laik ANAP ve Duyarlı Laik Sosyal Demokratlar tek adayda birleşseydi, Erdoğan Belediye Başkanı olamayacaktı.
Demek ki elleriyle ikram etmişler.
***
Örnekleri çoğaltabiliriz.
3 Kasım 2002’deki genel seçimleri hatırlayın. Cem Uzan bir dirsek atıp DYP’yi MHP’yi ve ANAP’ı barajın altına itince...Eh, Kemal Derviş’in de büyük maharetiyle açıkara tek başına iktidar oldu Erdoğan.
Ya geçen yıl?
Son seçimde?
Yâni 22 Temmuz 2007’de?
DYP’yle ANAP birlikteliği suya düşünce, oylarını iyice arttırdı Erdoğan.
- Sâyelerinde.
***
Bunları şimdi niye yazıyorum?
Siyaseti bilmeyen, çare üretemeyen, üstelik sürekli parçalanan öbür taraf, hep hazıra konmaya alışmış.
-Armut piş, ağzıma düş.
Rakiplerini ya darbeyle indirecek ya da yargı’ya sığınacak... Çünkü seçim sandığından bir “bütün” olarak çıkamıyor. Sürekli bölünüyor.
Ne ortak aday var, ne ortak hedef var, ne ortak hareket.
Sonra da Tayyip Erdoğan’a kızıyorlar.
Hiç kızmayın.
1994’ten beri şu seyir defterinize bir bakın ve halinizi görün. Erdoğan’ın kabahatı ne? 1996’da Anayol Hükümeti’ni becerebilseydiniz, 28 Şubat bile olmazdı.


Posta

[KaCaK]

Fırtına durduğuna göre, şimdi kapatmama kararını daha soğukkanlı değerlendirebiliriz.

Nasıl çıktı bu karar?
Oylama nasıl yapıldı? Sonuç sahiden 6-5 mi, yoksa 10-1 mi?
En mühimi de AKP?sahiden odak mı, yoksa odak olmaya müsait bir potansiyel mi?
Hukukun ruhuna dikkat.
***
Kaç oylama yapıldığını bilmiyoruz.
Ama mantık diyor ki:
10-1’lik bir skor, önce kabahatı tescil etmiş, besbelli.
Sonra da herhalde başka bir oylamayla sorulmuştur:
- Kapatalım mı?
6 kişi “evet kapatalım”
Yetmez.
Öyleyse diğer oylamaya geçilmiştir... Herhalde:
- Bir yaptırım uygulayalım mı?
Belli ki 10 kişi “evet uygulayalım”
- Para kesintisi.
İyi de, kısmen mi, tamamen mi? Öyleyse bir oylama daha... Sonuç yine 10-1 mi, yoksa 6-4 mü, 6-5 mi, onu da bilmiyoruz.
Bildiğimiz tek şey:
Kesin para cezası.
Halbuki mahkeme, kapatma istemi’yle açılmış...
Şimdi buna ne denir?
Sabıka mı, şaibe mi, ihtar mı, tekdir mi, yoksa kulak çekme mi?
Yâni, sicile nasıl işlenecek?
***
Hiçbir mahkeme, suçlu bulduğu kişiye “seni şimdilik affettim” demez.
Hele Anayasa Mahkemesi, sakıncalı bulduğu bir iktidara “buyur, ülkeyi yönetmeye yine devam et” hiç demez.
Öyleyse durum nedir?
İşte, gerekçeli kararı bu sebepten beklemek zorundayız.
Tahminim odur ki, gerekçeli karar, odak ile potansiyel odak arasındaki nüansa değinecektir.
Kaç oylama yapıldıysa o kadar da farklı skorlar göreceğiz... Bir o kadar da farklı yorumlar.
Ve tabii, ben bu yazıyı yazarken aklıma hiç gelmeyen kimbilir daha ne incelikler.
.........
Velhasıl, Hukuk, çok derin, çok engin, çok zengin ve çok zevkli bir dal...
Mesleğine aşık hukukçular kimbilir ne kadar mutlu insanlardır.


Posta

[KaCaK]

Ortak Kanaat: Türkiye direkten döndü.

Karşıtlar veya yandaşlar... Farketmez. Çoğunluk, mahkeme kararından memnun.

Bunu duyunca, huysuz arkadaşım müdahale edip dedi ki:

- Çoğunluk her şey değil.

Dedim ki:

- Haklısın... Mahkeme kararı zaten azınlık oylarıyla alındı.

***

Ama biz hâlâ bunu mu konuşacağız, bunu mu yazacağız?

-Antalya’da yangın.

-Konya’da gaz kaçağı ve facia.

-Güngören’de patlama.

-Güneydoğu’da zaten her gün çatışma.

-Ankara’da bebek ölümleri.

-Eh, trafik kazaları, rutin sayılır.

Yâni hiç boş yok.

Her gün bir dram.

Ama ille de Anayasa Mahkemesi kararı... 6 gün oldu, gündemden hâlâ düşmüyor.

***

Arkadaş çok meraklıdır.

Sence dedi Mahkemenin bu kararı, Ergenekon meselesini hızlandırır mı, yavaşlatır mı?

Dedim ki:

- Ben o işi anlayamadım, kafam karıştı.

Dedi ki:

- Söylenenlerin yarısı doğru olsa?

Dedim ki:

- Yarısı yalan olsa?

Onun da kafası karıştı. Hemen lâfı çevirdi... Belediye Seçimlerini ne olur diye sordu.

Dedim ki:

- Ben tahmin yapamıyorum. Ne söylesem tersi çıkıyor.

Dedi ki:

- İzmir’i kim kazanır?

- Bilmem.

- Yahu bir tahmin yap.

Dedim ki:

- Baykal kazanır.

Çok sevindi... Teşekkür etti ve arabasına doğru yürüdü. Sonra durdu.

- Son bir sual dedi: Başbakan YAŞ kararlarını muhalefet şerhi niye koymadı?

- Yahu, ihraç yok ki şerh olsun.


Posta

[KaCaK]

Tahsil terbiye?
Hayır. O bile yetmez.

Doğa Bilinci bambaşka bir şey. Ağacı bilmek, ormanı tanımak, ot, saman, çimen, çayır ve arazinin dilinden anlamak lâzım.

Bize bu bilinci vermediler. Okulda dağları, ormanları, gölleri, denizleri ezberlettiler ama nasıl korunacağını öğretmediler.

Yangın Mevsimi ne demek?

Mağlubiyeti peşinen kabul etmek

***

Her şeyden önce yangına sebebiyet vermeyeceksin....

Önce sebebiyet... Vermeyeceksin.

Diyelim ki verdin, nasıl müdahale edeceğini bileceksin. Bunun yolu yordamı var... Elinde en ileri teknoloji olsa bile, söyle bakalım nasıl
kullanacaksın?

Bitmedi.

Yangın sonrası o arazinin özel bakımı da gerekir.

Sen ne yapıyorsun?

Birileri gelip villa dikmesin diye sadece bekçilik ediyorsun. Yetmez.

***

Çocukluğumuzdan beri bu ormanlar yanar durur.

Milyarlarca dolar maddi zarar.

Manevi zarar ise rakamlara sığmaz. Çünkü yüreklerimizi parçalar.

Yangın Sezonu...

Ne biçim laf bu?

Yâni, gayet olağan, öyle mi?

Tıpkı denizde boğulma sezonu, tıpkı damdan düşme sezonu gibi.

***
Güzelim Manavgat Ormanlarının yanışını, televizyonlarda seyrederken benim de ciğerlerim yandı, daha fazla bakamadım.

Bizi nasıl teselli ediyorlar, bilir misiniz? Diyorlar ki: Çok şükür sabotaj değil.

Neredeyse sevineceğiz.

Sabotaj değilse ne?

Yok söyleyemem.

Sadece diyebilirim ki:
- Aziz Nesin amma da haklıymış.




Posta

[KaCaK]

Düşünüyorum.

Eğer bilmediğimiz bir sebep yoksa, bu millet, savaş yapmış bir komutanına, emekliliğinde bir zırhlı araba tahsis etmeyi esirger mi?
Ayrıca da kendisine dört kere suikast girişiminde bulunulmuş.
Böyle bir komutandan neyi esirgesin bu millet? Niçin esirgesin?
Maçka’da veya Çankaya’da köşkler bağışlamıyor ki... Bir zırhlı araba tahsis ediyor.
***
Düşünüyorum.
TSK’da her yıl bir ihraç listesi şart mı acaba?
İlle de irticai faaliyetlere katılan, ille de disiplini bozan birileri olmalı mı?
Sıfır vukuat daha hoş değil mi?
.......
Sonra, yine düşünüyorum.
Ordu’yla hükümet arasında sıcak ilişkiler -sahiden de sıcaksa- kötü bir şey mi? Bunlar birbirine hasım kurumlar mı?
***
Düşünüyorum. Ama bu tartışmaya Abdullah Gül’ün niye karıştığını soranlara:
“Elbet karışır, çünkü o Başkomutan” diyemiyorum.
Neden diyemiyorum?
Çünkü Sayın Gül’ü Cumhur’un Başkanı değil, Bir Kısım Cumhur’un Başkanı addedenler var.
Bundan alâ bölünme mi olur?
Yine düşünüyorum...
Diyorum ki:
Başkomutan için bölünmüşüz ama Ordu, bölücülerle savaşıyor.
Ya da tersi:
Ordu, bölücülerle savaşırken biz burada Başkomutan için bölünüyoruz.
Ne kadar acı, değil mi?
Artık düşünmekten vazgeçtim.


Posta

[KaCaK]

Bilsem hangi oteldir ve otellerdir o, bütün odaları kapatsam, eşimi dostumu çağırıp misafir etsem.

En güzelini Başaran Ulusoy söylemiş.
Demiş ki:
- Otel sahibi herhalde çok para kazandı, şimdi zekât ödüyor.
Başka nasıl izah edilir?
5 YTL’ye otel olur mu?
***
İngiltere’deki tur organizasyonlarından biri, güney sahillerimize turist getirecek. Ekim’de mi, Kasım’da mı, öyle bir şey.
Promosyon dahi olsa otel 5 YTL olur mu?
Unutmadan sorayım:
-Her şey dahil mi?
Yahu, yastık kılıfını, çarşafı yıkayıp ütülemeye yetmez 5 YTL.
Bunda bir ciddiyetsizlik var.
“Olmaz” demiyorum, mutlaka bir açıkgözlülükle o 5 lira, 25,30,35’e çıkar ama anonsa bakar mısınız:
- Otel 5 YTL (2 Sterlin).
- Nerede?
- Türkiye’nin güney sahillerinde.
Demeyin bunu.
Yapmayın.
Türkiye o kadar süfli bir yer değil, 5 liralık turiste muhtaç da değil.
Adımızı kirletmeyin.
Denizimizi sebil, güneşimizi rezil etmeyin.
***
Demek 5 YTL, öyle mi?
Yâni, holiganlardan biri gelse, 10 gece kalsa 50 YTL.
Öyle yapacağımıza bedava yapalım, bâri erkeklik bizde kalsın.
Hatta üste 1’er şişe de rakı hediye etsek fena mı?
Maksat nâm’olsun, şân’olsun.

Posta

[KaCaK]

Olimpiyat denince aklıma hep çocukluğumdaki Londra Olimpiyatları gelir.

Okuma yazmayı yeni öğrenmiştim.Ve Hürriyet Gazetesi yeni çıkmıştı. Birinci sayfası, Olimpiyat haberleriyle doluydu.Çünkü Türk Güreşçileri orada harikalar yaratıyordu. Gazanfer Bilge, Nasuh Akar, Celal Atik, Yaşar Doğu... ve diğerleri.
Hepsi madalyadan madalya’ya koşuyordu. Müjde haberleri geldikçe, Hürriyet de tiraj alıyor ve gönüllere yerleşiyordu.
***
Sonraki Olimpiyatlar, Türkler için pek heyecan getirmedi.Hele son yıllarda halter hariç, hedefler küçüldü, madalyalar azaldı, birinci sayfalar şöyle dursun, spor sayfalarında bile cılız haberler çıktı.
Dün başlayan Pekin Olimpiyatları’na 68 sporcuyla katılıyoruz. 12 dalda yarışacağız.
Birinci sayfadan verilecek haberler gelir inşallah.
***
Mühim olan oraya katılmaktır.
Ne demek katılmak? “İşte, ben de geldim”. Hayır, öyle değil.
Asıl mesele, kendine güven duygusunu, tepeden tırnağa kadar hissetmek... Yarışabilme gururunu taşımak...
Sevgiyi, saygıyı, barışı ve özellikle fair-play’i bütün vücuduna giydirmek.
Mertlik, dürüstlük, özveri ve hoşgörü... Hepsi orada.Tevazu ve tahammül de orada... Tabii disiplin ve prensip de orada.
Yâni Olimpiyatlar, sadece sporcular yarışı değil, beşeriyetin ruh eğitimi’dir. Kaybetsen de olur ama kazanırsan harika olur.
Türk Gençliği, Olimpiyatları, çok iyi izlemeli.Çünkü, zeki ve çevik’ten öte oradaki ahlâk güzelliği, tam da Atatürk’ün sevdiği sporcu tarifine uyuyor.


Posta

[KaCaK]

Dünkü (9 Ağustos tarihli) gazeteleri açıp bakanlar, Savaş ve Olimpiyat’ın aynı gün başladığını okudular.

- Savaş ve Olimpiyat.
Ne kadar zıt kavramlar... Birinde uygarlık yarışı var, diğerinde kan ve gözyaşı.
Zaten üç gün daha geriye giderseniz (6 Ağustos) Atom Bombası’nın 63’üncü Yıldönümüdür.
Felâket.
***
Türkiye, yıllardır ateşle kuşatılmış bir coğrafyada ama huzur içinde yaşıyor.
Çok şükür savaştan uzağız.
Biz sadece birbirimizi yiyoruz. Kurşunu atan da yiyen de bu toprakların çocuğu... Bombalanan da bombalayan da hep bu toprakların çocuğu.
Siyaset deseniz, nefret ve husumet dolu.
Medya dahil bütün kurumlar kavgalı.
Mahkemelik olmayan yok.
***
Çevremizdeki cehennem ateşinden hiç ders almadık.
Oturup halimize şükredeceğimize her gün bir problem icat ettik.
Türklerin birbirini hiç sevmediği o kadar yaygın ki, hakkımızda zebani fıkraları bile uydurulmuş.
Yabancılara gösterdiğimiz nezaketi kendi insanımıza göstermediğimiz müddetçe, isterse 10 asma köprü, 20 sualtı tüneli, 40 tane metro olsun... Sevgisiz bir toplum’u ne yapayım?
- Savaş ve Olimpiyat.
Aynı gün, öyle mi?
Bu beni çok düşündürdü.

Posta