Hüzünlü Çocuk

[Palästina]

Bir zamanlar hepimiz çocuktuk ve tertemiz düşüncelerle yeşeriyorduk yarınlara. Oysa sonbahar gelivermeden soluverdi yapraklarımız. Döküldük birer birer. Ne hayaller kurardık mahalle köşelerinde. Yalnızlığı özlerdik o zamanlar. Şimdi ise yalnızlığı unutturan dostları özler olduk. Güneş daha bir hoştu sanki, geceler daha masum. Gülmekse hep beraber,ağlamaksa hep mahzun…



Ve tertemiz hülyalara dalardık küçücükken. Bir kelebeğin ömrü kadar azdı vaktimiz ama bir o kadar da renkliydi günlerimiz. Dünya dönmüş kime ne, biz farkında değildik. Dönme dolaplarımızda masumane sevindik. Bir ikindi vaktinde topacı çevirirken, ömrümüzden gün gitmiş oyun, eğlence derken…



Buğulu penceremden dışarıya bakarken, bir kuşun feryadı geliyor kulağıma. Usulca izliyorum olup biten. Kedinin pençesinde bembeyaz iki kanat;çırpınıyor son sürat, belki ölüme inat. Çocukluğum aklıma geliyor birden bire. Hani biz de kanat çırpardık ya kadere, meğer gidiyormuşuz bilinmeyen yerlere…



Anılarda kaldı o eski günler. Artıp topça çeviren minik çocuk yok. Kaplıyor ortalığı kara bulutlar, ıslanıyoruz yağmurunda kimsesizliğin. Ne tez geçti ömür, kısacık ve dar. Bizi ötelerde bekleyenler var…



Hangi akşam gün batar da gözlerimden yaş dökülmez,

Eller uykuya dalar da bu boynum nasıl bükülmez..!

Gökhan Gündüz
Hayatım-Hatıralarım 2008

[Zemheri_Gece]

Yalnızlığı özlerdik o zamanlar. Şimdi ise yalnızlığı unutturan dostları özler olduk.
ıslanıyoruz yağmurunda kimsesizliğin. Ne tez geçti ömür,

emeğine ve paylaşmış olduğun yazıya
Teşekkürler Palastina