Hadi GeL..

**Fidem** · 31.03.09, 23:24

Aglamayi bilmeyen gozlerim, seni tanidiktan sonra bir cesmeye donusdu.
Hayata barisik kalbim, seni tanidiktan sonra dünyaya küstü.
Hele o tertemiz ve yenilmez sandigim gururum,
iste o da simdi yuregimle beraber bir batakliga düstü...

Bilmezsin suskunlugumda neler anlatmak istemisimdir sana…
icimde ne firtinalar eser bilmezsin
Bu kor aksamda bu kor sagir karanliklarda sana yazmakta nerden cikti bilmiyorum… ben artik sigara dumani kadar asinayim nefesine… hissetmedin mi, basim dönüyor
Sensiz aksamlar yoruyor beni, daha bi erken yatiyorum bir tek onu biliyorum (yani uykuyu sevdigimden falan degil..)
Sevmiyorum artik ellerimi, sen kokmuyorlar ne yazik! Bir buse var sag avucumun icinde, onu tutuyorum iste, herseye ragmen..! SIKI SIKI avucumun icinde.! Sabah bir kalkiyorum ellerin var gibi mutluyum, Aciyorum gözlerimi ellerim ciplak, ellerim yalniz, ellerin yok…!!!
Neyse biraz kendimi anlatayim sana, degistim demistim..! Evet zamana ve en cok ta sana yenik olan ve oyle kalan ben'i anlatayim..!

Artik suskunlugumla taniyorlar beni..

Yüzümde her daim nöbete duran ve icimdeki depremi maskeleyen gülücügüm..! Bilirim ki ruhumda sanki yillar yili söylenmeyip saklanmis, dilin ucuna kadar gelip tutulmus, tam haykiracakken ice atilmis, yüzlerce sözcük, mantiga binlerce itiraz, akitilmamis onca gözyasi... Ama yine de suskun dudaklarim. Sabirla dinler, sitemsiz kabullenir ve ruhumun derinliklerine gizledigim cekmecelerde özenle saklarim icime attiklarimi.! Sadece kendimle basbasayken acarim onlari..! Yani senden sonra kimseye acmadim yüregimi, sirlarimi, anlatamadiklarimi..! Kimi zaman gizli bir günlüktür cekmeceden cikan; yazari ben; kimi zamanda sirdas bir silahtir.! Sessizlige gömülüp kendi nehirlerinin karanliginda eski bir sevdayi yasayan, artik dokunamadigi bir sevgiliyi tasiyan ben..!

Kimi zaman nasil anlatacagini bilemedigimden, kimi bildigimden diyemedigimden, bazen anlatmayi paylasmayi deneyip yanlis insanlar sectigimden, suskunlugun o huzurlu kuytusuna siginan, ic kanamalarim zaman zaman agzimdan kaciverse de dudagimin kenarindan sizanin kizilcik serbeti olduguna herkesi inandiran ben..!

Oysa ne kadar gizlemeye calıssam da icimdeki firtinayi birilerinin fark edecegi umudunu hep koruyan, suskunlugumun herseyi anlatacagini sanan, yani belki yanan, belki yanilan ben...

Bazen sessizligimin herseyi anlatacagini sanirim sanki onca gürültü icinde, birileri gözbebeklerimi okuyacak ve konusmayi bilmeyen bir cocugun derdini anlar gibi ic dünyamda caglayan nehrin sesini duyacaklarmis gibi gelir bana.. Ve bundan bile zamanla korkan ben..!

Basimi sessizce öne egisimden, sitemkar imalarimdan, dargin yalnizligimdan, derdimi anlayacak, icimdekilerin sifresini cözüp, sessizligimi sese cevirecek birini beklerim umarsizca..! Oysa gürültünün caginda, kimselerin vakti yoktur anlatmayanin derdini anlamaya! Kimse kimsenin göz bebegine bakip konusmaz; yüregini dinlemeye yanasmaz. Öyle olunca hepten icine kapanan ‘icine atan’’, yükünü sirtlayip kendi ic sesiyle sohbet ederek yürümeye koyulan, kendine yazilmis mektuplar, mechule karalanmis satirlarla, ve sadece yastigimin ve sigaramin bildigi sirlarla basbasa kalan ben...!

Sabah oldu mu.. Gülümsemesini yüzüne yapistirip hayata karisan, geciktirilmis ve saatler süren bir sohbetin icinde kaybolan, yüzlerce arkadasin arasinda yalnizligini hic unutmadan yasayan, umut veren yasatan ben..!

Birgün bir cocuk hayatin getireceklerinden habersiz, sokakta delice kosarak ucurtma ucuruyorsa bil ki o cocugun icindeki cocukluk ben, ucurtma da özgürlügüm, yada birgün bir hastane kapisinda umudunu acil servis kapilarinda arayan, yada en sevdigi gözlerinin önünde ölen bir insan görürsen o insanin icindeki aci ben, döktügü gözyasida yüregim..!! Oyunlardan uzak, yalnizliga sevdalanan ve yillarca öyle kalacak olan ben..!!!

Artik istesende seni anlatamam, Türkcedeki yada tüm dillerdeki bütün sözcükleri kullansamda yapamam bunu..! Ama dur bir deneyeyim.. Hani yikilacagini bilsek de kurulmaya deger umutsuz düsler vardir. Hani hep yikilsa da tekrar tekrar kurulmaya deger.. Sen o düslerden birisin artik..! Ulasilmaz oldun hep, imkansiz ve seninde söyledigin gibi vakitsiz oldun hep.. dokunmak, sevismek, dolu dolu yasamak ve yasatmak isterken seni, bedenin bir baskasinin bedenine degerken, kocaman bir yalnizlikti payima düsen, su olsan dokundugumda bozulurdun, gül olsan ya kirilir, ya solardin icimde, ama bozulmayan, kurumayan ve solmayan birseysin sen.. Evet sanirim su gibisin, kendi yatagini arayan, denize ulasmaya calisan bir irmak gibisin, seni düsündükce boguluyorum cünkü, ah bir bilsen.. Bana hep kendimi hatirlatan bir seysin sen ama bugün degil yarin gibi birseysin, gelecek olan ama gelmeyen birsey yani.. gelincikler gibi bir mevsim degil 4 mevsim icimdesin nerden bileceksin..!! Bazen gidislerin kahramani oluyorsun, bazen sonsuz kalislarin. Doyumsuz gecemsin kimi zaman, bazen de yalniz karanliklarim. Bitmek bilmez bir sarkisin icimde. En az umut kadar uzaksin bana, ölüm kadar yakin, ates kadar sicaksin, sözler kadar yalanci, hayatimda olduguna, sana, sevgine alismaktan, bunu kabullenmekten korkuyorum. Tam anlamiyla benim olmama ihtimalin bile var yani..
Özledim sonra.! Soluksuz mutlulugu bekleyen caresizler gibi, öylece nefessiz özledim seni, istedigim sana kavusmak degildi oysa, baska bir seydi anlatamadigim. Hava kadar hissedilir ama görülmeyen, su gibi berrak ama tutulamayan, toprak kadar büyüten ama bir o kadar da cürüten! Düsünüp mantikli hareket etmeye calisiyorum. Ama isin icinde sen olunca mantik diye birsey kalmiyor ortada.!! Kendimi ariyorken olmaktan korktugum yerdeyim.!
Bak yine anlatamiyorum seni, cünkü bu sözcükler degil kullanmak istediklerim.. neyse bosver..!
Yorgunum anliyor musun? Yasadikca yoruluyorum, yoruldukca yasamak gelmiyor icimden..!! Ama artik biliyorum hatali davrandigim bir yerler var kocaman severek yada kocaman düsünüp özleyerek hata ediyorum besbelli..! Delice sevilmek icin tas kalpli mi olmak gerek böyle senin gibi bosvermis...!
Birseyi eksik anlatmakta yalandir derler hani..! Sana yalan söylemek istemem! Bir masaldan ibaret diye düsünüyorum bazen. Sen baska ellerdeyken, , yüregin baskasindayken yani.. Sen gidince yerini dolduracak bir yigin yada binlerce sey bulmak lazimdi dolduramayacagimi düsünürken..! Ama ben ugrasmadim bile. Sen dolduracak seyler bulmus olsanda ben ugrasmadim bile anliyor musun...?

Gözlerimi kapatacagim ve seni yanimda bulacagim. Hep oynarim bu oyunu ben. Cocuklugumdan bu güne kalan en cok sevdigim oyun bu belki de..! Annem uyu bak o zaman istediklerini güreceksin derdi, ögle uykularina yatayim diye. Uyurdum, güzel oyuncaklar, güzel yemekler görürdüm bende. Büyüdükce karanlik korkum basladi. Hani kücükken de yok degildi tabi ama biraz daha cesurdum herhalde! Hatta bazi geceler evi ayaklandiracak kadar hayalperest, oldugum olmustur. Ama birkac senedir daha az korkuyorum karanliklardan bazende hic korkmuyorum. Bu oyunu gelistirdim simdi..! Birini özledigimde isiklari söndürüyorum, derin, derin nefes aliyorum ve 1.2.3. diyorum gözlerimi bi aciyorum karanlikta onun resmini cıkariyorum yaaaa… deli oldugumu düsünüyorsun degil mi simdi? ama simdi gözlerimi kapayacagim ve 1.2.3. diyecegim seni yanimda bulacagim inanmiyorsan gel.. 1.2.3......! Eeee...Hadi gel...