Çağdaşlık Denilen Aldatmaca ve Çağımız

[Fidem]

Medenilik, modernlik, çağdaşlık... Bunların hepsi toplumumuzda sıkça dillendirilen, karşı tarafı aksiyle itham ederek suçlamada kullanılan ve göreceli hale getirilen kavramlardır. İşin acı yanı bu kelimelerin, hâlâ, tam olarak değer ölçüsü dahi belirlenememiştir.

Nedir çağdaş yaşam?

Çağ kimin çağı?

Kim belirliyor bu çağın temel değer ölçülerini?

Kim koyuyor kuralını?

Bu soruların cevabının bir kısmını kendisi gibi olmayanları çağ dışılıkla itham eden kesim veriyor. Bu kesimin iki yanılgısı göze çarpmakta. Bunlardan birincisi çağı kendi çağları zannetmeleri, diğeri ise çağı sadece teknolojik alet ve düzenekler olarak ithaf etmeleridir.

Öncelikle şu konunun altını çizmeliyiz. Herhangi bir konuda, bir harekette veya bir fikirde çoğunluk olmak onun doğruluğunu göstermez. Maalesef günümüzde değerlendirmelerde özellikle helal-haram ve kılık-kıyafet gibi konularda değerlendirmeler bu şekilde yapılmaktadır. Mesela ‘günümüzün çıplak gezen dünyasında başörtüsü de ne oluyor’ veya ‘bakın batıya her şey serbest ne kadar çağdaşça’ gibi ifadeler aslında bir özden kopuş ve kimlik yoksunluğunun göstergesidir.
Böyle bir mantıkla geçmişi inceleyecek olursak her kesime yayılan eşcinsellikten ötürü Allah’ın gazabına uğrayan Lût kavminde, Lût (a.s) ve diğer iman edenler çağdışı mıdır?

Veya bugün Afrika’da hâlâ çadırlarda yaşayıp çiğ et yiyen kabilenin içine gittiğimizde onların içinde onlara göre çağdışı mı olacağız? Bu basit mantık beraberinde birçok saçma sonucu getirecektir.

Bugün Batı’nın bilim ve onun getirisi olan teknolojide ileri olduğu inkâr edilemez. Özellikle iletişim araçlarının etkinliğinin artmasıyla Batı’nın Doğu’ya propagandası kolaylaşmıştır. Çağdaşlık Batı olarak kazındı zihinlere. Fakat toplumumuzdaki çığırtkan zihniyet bırakınız en basit ilmî konu veya teknolojik aracı, bize çağdaşlık olarak parklarda, sokaklarda kediler gibi çiftleşmeyi, su gibi alkol tüketimini veya bir karış mini eteği sunmuştur. Bu zihniyetin suçlama mantığındaki sığlığı kafalarındaki ‘çağdaşlık’ olgusunda da görebiliyoruz.

Oysa Batı, bilim, teknoloji ve daha birçok aracı kullanarak kendi temel değerlerini çağdaşlık olarak oturmuştur insanlığın üzerine. Fakat unutmayalım ki bu argümanlar gelip geçicidir. Gücün, bununla beraber teknik ilerlemenin el değiştirmesi çok zaman alan olay değildir. Bunların el değiştirmesi çağa bizim ad vermemizi sağlayacaktır.

Çağ yukarıda bunu dillendiren kesimden verdiğimiz misallerden bambaşka bir kavramdır.
Çağ, her gün kendine yeni bir doğru ekleyen bir insanlık tecrübesi ve tarih birikimidir. Çağ toplumdan topluma göre değişen ya da her yüzyılda bir farklılaşan basit davranış kuralları değildir. Çağ, bir medeniyetin diğer medeniyetlere üstünlüğünün göstergesidir.

Bize göre bizim çağımız, varolduğu günden beri, akla ve mantığa aykırı olan bir tek ayrıntısı dahi olmamış bir mukaddes anlayış bir yaşam biçimi olmalıdır. Bunun lûgatimizde ismi İslam’dır. Çağımıza bu adı verebilmemiz önemlidir. Ve buna iman edebilmemiz…

Şanlı tarihimize baktığımızda İslam’ın milletimizi çalışmaya sevkini ve bu çalışmanın da İslam’ı kuvvetlendirdiğini görürüz. Bu noktada bize çağdaşlık diye ip üzerindeki cambaz gibi gösterilen teknoloji ve bilim bizim içi sadece araç olmalıdır. Tek eksiğimiz inançtır. Batı’ya karşı üstünlüğümüz olan inanç tekrar tazelenmelidir. Yani insanımızın üzerindeki ölü toprağını atmanın yolu sadece zihinlerde İslam’ın son din olduğu ve bunun bütün bir insanlığa ve zamana indirildiği ayrıca kıyamete kadar var olacağı inancını tazelemektir. Milletimizin yüksek tarih şuuruyla birleşecek olan bu inanç insanımızı yeniden ayağa kaldıracaktır.

Alperen GÜNHAN/KIRKTUĞ