Vollmond66´isimli üyeden Alıntı
Böyle bir dava, Maliye uzmanlarının yetkisiz olarak incelemeleri neticesinde,
biraz da o tarihteki Maliye Bakanı Zekeriya Temizel’in maksatlı tutumu ve
Vural Savaş’la olan yakın ilişkileri sonucu ortaya çıkıyor. Hatırlarsınız 2002
seçimlerinde her ikisi de DSP’den aday oldular. Maliye Bakanlığının hazırlamış
olduğu bu rapor otomatikman Vural Savaş’a gönderiliyor. Halbuki, Maliyenin
hazırlamış olduğu bu rapor doğrudan doğruya Anayasa Mahkemesine
gönderilmesi gerekirken Vural Savaş’a gönderiliyor.
Anayasa Mahkemesi’nin kapatılmasına karar verdiği Refah Partisi’nin
kamuoyunda ‘trilyon davası’ olarak bilinen mali hesaplarıyla ilgili dava,
geçtiğimiz günlerde sonuçlandı. 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nin Necmettin
Erbakan’a 2 yıl 4 ay, diğer 78 sanığa ise 1’er yıl verdiği ağır hapis cezası
Yargıtay’da onaylanınca, karar ve onun doğurduğu sonuçlar günlerce
tartışma konusu oldu.
Ancak Erbakan’ı mahkum eden kararının adil ve hukuka uygun olup
olmadığından çok, olay başka yönleriyle ele alındı. 5 yıldır davayı yakından
takip eden SP Genel Başkan Yardımcısı ve Adalet eski Bakanı Şevket Kazan
ise; kararın detaylarını, yargılama sürecinde yaşananları ve diğer gerçekleri
anlattı.
-Efendim, Yargıtay kararı onayladıktan sonra Sayın Erbakan adına ‘Herşeyin
hukuk içinde düzeltileceğine’ ilişkin çok kısa bir değerlendirme yapıldı.
Ardından siz de ‘Susuyoruz, ama bu suçu kabul ettiğimiz anlamına gelmemeli’
demiştiniz.
Niçin karara karşı böyle bir tavır takındınız?
-Şunu hemen söyleyeyim. Bundan bir süre önce benim basına bir açıklamam
olmuştu. O açıklamada demiştim ki, bu suçlamalar karşısında susuyoruz;
ama, bizim suskunluğumuz, suçu kabul ettiğimiz anlamına gelmemeli. Biz, bir
hukuk hatası var, bir adlî hata var, vahim bir hata var; bu hatanın
Yargıtayda, yargının kendi mekanizması içerisinde çözümlenmesini
bekliyoruz. Çözümlendiği takdirde, bundan, hem biz memnun oluruz hem
Türkiye huzur duyar; ama, bu mesele yargı mekanizması içerisinde
çözümlenmezse, o zaman, biz, ister istemez, suçlamanın ağırlığı karşısında,
dosya içerisindeki belgeleri kamuoyuna açıklarız; bundan yargı yara alırsa, o
zaman, kusurlu biz sayılamayız.
Şimdi, bildiğiniz gibi, mahkemelere gittiğimizde, hâkimlerin başlarının üzerinde
“adalet mülkün temelidir” diye bir levhanın asılı olduğunu görürüz. İnsanlar,
zaman zaman hâkim huzuruna çıkıp hesap verirler; ya beraat ederler ya
mahkûm olurlar. Bu gibi hallerde yargılamayı yapan hâkimin gerçeklerin
ortaya konulmasına yardımcı olması ve karar verirken de, karşısında olan kişi
birtakım görüş farklılıkları taşıyor diye ona farklı muamele yapmaması gerekir.
Anayasa, 2. maddesinde, “Türkiye Cumhuriyeti Devleti, demokratik, laik,
sosyal bir hukuk devletidir” 69 uncu maddesinde de “siyasî partiler,
demokratik hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır” demiş. Derneklerden çok farklı
ve çok daha güvenceli bir statüye sahip kılmış siyasî partileri. Anayasanın
69 uncu maddesi siyasî partileri bir güvenceye daha sahip kılmış “siyasî
partilerin malî denetimleri Anayasa Mahkemesi tarafından yapılır” demiş.
Hatta, 1995 yılında anayasa değişikliği yapılırken, anayasada “Anayasa
Mahkemesi bir siyasî partinin hesaplarını incelerken, Sayıştay
denetçilerinden ve Maliye uzmanlarından istifade eder” hükmü varken,
maliye uzmanlarını çerçevenin dışına çıkarmış. Neden; çünkü, o Maliye
uzmanları, olur ki, bir inceleme sırasında, iktidarda olmayan, bir siyasî partiye
başka gözle bakabilir, başka türlü yorumlarda bulunabilir diye. Bütün bunlar,
siyasî partilerin denetimlerinin güvencesi.
Ortada trilyon diye birşey yok
-Bu güvencelere rağmen Refah Partisi mali hesaplarıyla ilgili davaya Anayasa
Mahkemesi yerine 9. Ağır Ceza Mahkemesi’nde bakılıyor. Gerçekten ortada
iddia edildiği gibi kaybolan trilyon veya herhangi bir miktarda para var mı?
-Refah Partisinin 1997 hesaplarıyla ilgili iddialara gelince. Ortalık yerde
trilyonlar, trilyonlar, deniliyor. Bir defa, ortada trilyonlar yok. İlk
açıklayacağımız husus budur.
Siyasi partilerin 1997 yılı hesapları incelenmiş, belgeleri işte burada.
Anavatan Partisi bu yıl içinde 1 trilyon 308 milyar lira harcamış Anayasa
Mahkemesi tarafından bu hesap onaylanmış. Aynı yıl Doğru Yol Partisi 1
trilyon 566 milyar lira harcamış. Anayasa Mahkemesi onun hesabını da
onaylanmış.
Refah Partisinin 1997 yılı hesapları, parti kesin hesabın verileceği tarihten
altı ay önce kapatılmış olduğundan Anayasa Mahkemesine verilememiş.
Bilindiği gibi, 1998 yılının Ocak ayında kapatıldık biz. Kapatılma kararının
arkasından Maliye Bakanlığı da, tasfiye işlemlerine başlamış. Tasfiye işlemi
kapatılan bir siyasî partinin mevcut olan malvarlığının tespit edilip hazineye
devredilmesinden ibaret bir işlemdir. İşte burada, Maliye uzmanları, görevleri
olmayan bir alana el atmışlar. Ne yapmışlar; Refah Partisinin hesaplarını da
incelemeye kalkmışlar ve incelemeler sonunda da, partinin 1997 yılında 869
milyar 300 milyon liralık bir harcama yapıldığını tespit etmişler, hem de on
dört ayda.
14 ayda harcanan para 869.3 milyar lira
-ANAP ve DYP’nin harcamalarına göre RP’nin harcadığı belirtilen rakam
normal mi?
-Şimdi, bakınız, ANAP’ın 130 , DYP’nin 130 , bizim 160 milletvekilimiz var.
Bizim, kendi hesaplarımızla ilgili ortada hiçbir belgemiz olmasaydı da ne kadar
para harcadığımız, harcamamız gerektiği konusunda bir bilirkişi incelemesi
yapsalardı, emsal yoluyla gittikleri takdirde şu tabloya baktığımız zaman,
bizim 2 trilyon lira para harcamamız gerektiği sonucuna varırlardı... Ama,
buna gerek yok; çünkü, kendi yaptıkları hesaplarda, 869 milyar 300 milyon
lira harcanmış, hem de 14 ayda harcanan para bu.
-Ama bu para aslında harcanmadı, harcanmış gibi gösterildi diye
iddia ediliyor?
-Evet, hal böyleyken, diyorlar ki, efendim, bu parti hakkında bir kapatma
davası açıldı 1997 yılının mayıs ayında; bu parti, bu kapatma davasının
arkasından hazineden kendilerine intikal eden parayı kaçırdı yani, bu parayı
harcamadığı halde harcamış gibi gösterdi; iddia bu.
Hatta, daha da ileri gidiyorlar. Zannediyorum, ikinci veya üçüncü
duruşmadaydı, mahkeme başkanı avukatlarımıza karşı bir çıkış yaptı “bu
trilyonlar, niye bunları bankalardan göndermiyorsunuz da, trilyonlar çantada
mı gidiyor” dedi. Tabiî, dosyayı incelememiş, ortada trilyon yok. Demin
gösterdiğim gibi, 869 milyar paranın hesabı söz konusu.
Maliye raporunda herşey ortada
-Peki bu paralar nasıl harcandı? Gelir makbuzu, harcama faturası gibi
belgeler hiç mi yok?
-Trilyonların çantada gitmesine gelince, 869 milyar çantada gitmiyor ki.
Maliye Raporunda da açıkça görüldüğü gibi, 1997 yılının başından yani, ocak
ayından itibaren yıl sonuna kadar gönderilen paraların yekunu 869 milyar.
Bunlar da 2’şer milyar, 3’er milyar, 5’er milyar, 4 milyar 300 milyon, 2 milyar
900 milyon, böyle peyderpey verilmiş. Şimdi, bu miktar bir paranın bir
çantada kolaylıkla taşınabileceğinin hâkim tarafından takdir edilmesi lazım;
hayır, hâkim, bu detayları okumuyor ki. Maliye raporunun içinde; hangi
tarihte, hangi ile ne kadar verilmiş belli. Küçücük bir çantaya korsunuz
parayı, alırsınız götürürsünüz. Ben, şu anda bond çantamın içine 60 milyar
parayı koyup, rahatlıkla götürürüm; sorun değil; ama, böyle düşünülmüyor.
Bir hâkim, bir mahkeme heyeti, orada oturuyor, davaya gerçek yönüyle
bakmıyor.
-Ortada bir belli bir maksat mı var?
-Böyle bir dava, Maliye uzmanlarının yetkisiz olarak incelemeleri neticesinde,
biraz da o tarihteki Maliye Bakanı Zekeriya Temizel’in maksatlı tutumu ve
Vural Savaş’la olan yakın ilişkileri sonucu ortaya çıkıyor. Hatırlarsınız 2002
seçimlerinde her ikisi de DSP’den aday oldular. Maliye Bakanlığının hazırlamış
olduğu bu rapor otomatikman Vural Savaş’a gönderiliyor. Halbuki, Maliyenin
hazırlamış olduğu bu rapor doğrudan doğruya Anayasa Mahkemesine
gönderilmesi gerekirken Vural Savaş’a gönderiliyor.
23.7.1998 tarihli bu malî raporda, sonuç kısmında deniliyor ki, bu
hesaplardan dolayı sorumlu olan kişi, Partinin malî işlerinden sorumlu genel
başkan yardımcısı Rıza Ulucak Beydir. Yine yapılan incelemelerde şu 17 ilde
usulsüzlükler, yolsuzluklar görülmüştür; denilerek Rıza Ulucak ile bu 17 il
hakkında gerekli tahkikat yapılmalı, dava açılmalıdır deniliyor. Yargıtay
Başsavcısı Vural Savaş, Maliye Bakanlığının raporu önüne gelince, diyor ki,
hayır, sadece bunlar hakkında dava açılması yetmez. Ne olacak; Rıza
Ulucak’ın yanına Necmettin Erbakan ile başkanlık divanında kimler varsa,
hepsini ayrıca bu 17 il de yetmez, bütün illeri dahil edeceksiniz.
-Peki Başsavcı’nın bu davranışı yasalara ve hukuka aykırı mı?
-Şimdi, ceza hukukunun belli prensipleri var. Bunlardan birisi de suç ve
cezanın şahsiliğidir. Bir başsavcının bu şekilde hareket etmesi, her şeyden
önce, kendisine anayasanın ve yasaların koyduğu kırmızı çizgileri aşması
demektir; ve bu da böylece yapılmıştır.
Temizel’in maksatlı tavrı
-Zekeriya Temizel mi özellikle bu işin üzerine gidiyor?
-Hatırlayacaksınız, Refah Partisi kapatıldığı , 16 Ocakta karar ilan edildiği
zaman, biraz da fevrî duygularla olsa gerek, Sayın Ecevit’in bir sözü olmuştu
“bunların partisini kapatmak yetmez; ya, bunların kökünün kurutulması
lazım.” Zekeriya Temizel de, âdeta genel başkanının bu ifadelerine çanak
tutar vaziyette bu yollara başvuruyor.
-9. Ağır Cezada, davanın görüşülmesine başlandıktan sonra siz siyasi
partilerin hesaplarının Anayasa Mahkemesi tarafından görüleceğine ilişkin bir
yasal ve hukuki zorunluluk olduğunu ortaya koydunuz mu?
-Bu dava açıldığı zaman, biz, mahkemenin önüne çıkıyor ve önce diyoruz ki,
siyasî partilerin hesaplarını ancak Anayasa Mahkemesi inceler. Anayasa
Mahkemesi incelemeden ve Anayasa Mahkemesi hesap incelemeleri sonunda
şu suçludur diye suç duyurusunda bulunmadan böyle bir dava açılamaz. İlk
savunmamız bu. Biz, bu ifadede bulunurken, aynı zamanda, dosya içinde bir
belgeye de dayanıyoruz.
Diyoruz ki, bakın, bu dosya içerisinde Maliye Bakanlığının Millî Emlak Genel
Müdürlüğü’nün bir yazısı var. Millî Emlak Genel Müdürlüğü Maliye Bakanlığının
Başhukuk Müşavirliğine bir yazı göndermiş. Göndermiş olduğu yazıda “parti
yetkilileri hakkında ancak ve ancak Anayasa Mahkemesi tarafından inceleme
yapıldıktan sonra dava açılabilir” deniliyor. Buyurun, bu, Maliye Bakanlığı
Millî Emlak Genel Müdürlüğünün yazısı. Bu beyanlarımızı mahkeme dikkate
almıyor.
İşleri tıkırında yürütüyorlar
-Mahkemenin tavrı ne yönde oluyor?
-Mahkeme diyor ki, parti kapatılmış olduğuna göre, biz, bu davayı açarız. Biz
de onlara diyoruz ki, kapatılmış olsa bile açamazsınız ve bir de emsal
Anayasa Mahkemesi kararı sunuyoruz mahkemeye. Bu karar, kapatılan Halk
Partisinin 1989 hesaplarıyla ilgili bir karar. Bu kararda, kapatılan bir partinin
hesaplarının Anayasa Mahkemesi tarafından incelenip incelenemeyeceği
tartışılırken, sonunda, hesapların incelenmesine karar veriliyor ve hesap
inceleniyor.
İki üye karara muhalefet şerhi koyuyor. Yani, iki üye, kapatılmış olan bir
siyasî partinin hesaplarını Anayasa Mahkemesi inceleyemez diyor; kimler bu
üyeler, Yılmaz Ali Efendioğulları ile Güven Dinçer. Bu ikisi karara muhalif;
ama, bu, bir Anayasa Mahkemesi kararı.
Anayasanın açık hükmü, Anayasa Mahkemesi kararları, yasamayı, yürütmeyi,
yargıyı bağlar. Davaya bakan 9. Ağır Ceza Mahkemesi de bir yargı organı
olduğuna göre, Anayasa Mahkemesinin bu kararıyla onun da bağlı olması
lazım.
Biz bununla yetinmiyoruz, mahkemeden bu konuda bir bilirkişi incelemesi
yaptırmasını istiyoruz. Mahkeme, üç kişilik bir bilirkişi heyetinin teşkiline karar
veriyor, ara karar var; ama, gidiyor, bir kişiyi bilirkişi yapıyor. Kimi; şu
Anayasa Mahkemesi kararına muhalefet şerhi koyan Yılmaz Ali
Efendioğulları’nı !
İşte bu da, Yılmaz Ali Efendioğlulları’nın mahkemeye sunduğu rapor. Yılmaz
Ali Efendioğulları’nın raporunda her ne kadar benim görüşüm farklı ise de,
Anayasa Mahkemesinin bu hususta verilmiş olan bir kararı vardır; dolayısıyla,
bu kararın uygulanması gerekir demesi lazımken ; hiç o karardan
bahsetmeden kendi görüşlerini mahkemeye sunuyor. Sanki, herkes birbiri
arasında anlaşmış gibi işleri tıkır tıkır yürütüyorlar.
Erken seçim hazırlığı için harcama yapıldı
-Suçlamada ‘parti kapanacak düşüncesiyle bu paraların kaçırıldığı ve
böylelikle yasalara aykırı davranıldığı’ ileri sürülüyor. Bu konudaki düşünceniz
nedir?
-Parti kapandı da, nasıl kapandı, bizim partimizi kapatmaları mümkün değildi
ki ! Partimizin kapatılması kararını vermeden bir hafta önce, bizim sigortamız
olan bir maddeyi Anayasa Mahkemesi iptal etti de partimizi kapattı. O
madde orada olduğu sürece bizim partimizi kapatmak mümkün değildi ki.
Öte yandan 1997 yılı Haziran ayı, biliyorsunuz, çok hareketli bir aydı.
Hükümet istifa etti, edecek... Tansu Çiller başbakan olacak; ama, nasıl
olacak? Erken seçime gitmek gerekir...
İşte, biz, bu duruşmalar esnasında dedik ki, bir erken seçim olayı var. Bir
erken seçim olayı dolayısıyla partinin Haziran ayından itibaren elbette illere,
yine para gönderme mecburiyeti hâsıl oldu. Erken seçim konusunda ki bu
savunmamızı ispat için, yani, sözlerimizdeki samimiyeti ortaya koyabilmek
için mahkemenin önüne, 1997 yılında özellikle mayıs ve haziran aylarında
bütün yazılı medyada çıkmış olan seçimle ilgili haber başlıklarını liste haline
getirdik, hâkimin önüne koyduk.
Bakınız, Rıza Ulucak 22.6.1997 tarihinde ne diyor “Refah Partisi seçime
hazır.” Demek ki, biz, Refah Partisi olarak, seçim için bir masraf yapmaya,
illere para göndermeye başlamışız. Genel merkezde bayrak bastırıp
depolamışız, afiş bastırmışız; seçim hazırlıklarına başlamışız. Bütün bu deliller
mahkemeye ibraz edilmiştir.
Yargıtay böyle bir kararı nasıl onar?
-Bu resmi belgeler karşısında mahkeme böyle bir kararı nasıl verdi? Peki
Yargıtay’daki yargılama sırasında da mı görülmedi bu belgeler?
-Bütün bu gerçeklere rağmen, mahkeme kararının 60. sayfasında ne
deniliyor biliyor musunuz; “illerden gelen cevaplarda, partinin 1997’de hiçbir
faaliyette bulunmadığı anlaşılmıştır” deniliyor.
Bu nasıl bir tespittir?! İllerden gelmiş bu kadar yazı, bizim ortaya
koydugumuz belgeler apaçık ortada durup dururken, böyle bir hükme, bir
kanaate bir hâkim nasıl varabilir; varmış. Peki, hâkim varmış da, Yargıtay
böyle bir kararı nasıl onamış?!
-Mahkemeye sözkonusu paraların teslim edildiğine dair gelir makbuzları
sunuldu. Yani il başkanı ve muhasipleri bu parayı aldıklarına dair imza
atmışlar. Ancak bu makbuzlar niçin kabul edilmedi?
-Efendim, sizin dosyanızda 139 tane gelir makbuzu var; evet; bu gelir
makbuzları sahte... Sahteyse, o zaman, grafolojik inceleme, imza incelemesi
yaptırın. Bir sahte evrak tanziminde mahkemenin zorunlu olarak başvurması
gereken normal yollardan biri bu değil mi; evet.
Bu makbuzların hepsi gitmiş Jandarma Genel Komutanlığının Grafoloji
Dairesine. Orada incelenmiş. 139 tane gelir makbuzunun 127 tanesinin
imzalarının sanıklara ait olduğu zapta geçmiş; grafoloji raporu burada. 127
tane makbuzun imzalarının sanıklarının elinin mahsulü olduğu kabul edilmiş.
12 makbuzdaki imza farklıdır diyor, rapor.
Farklılığının sebebi de şu: İl başkanı adına düzenlenmiş makbuz; ama, il
başkanı gelememiş, muhasip gelmiş, parayı almış gitmiş, il başkanı yerine
muhasip imza atmış. İl başkanı da, duruşmalarda, evet, bu parayı aldık
demiş açıkça; yani, o imzaları tekabbül etmiş. Şimdi, böyle bir durumda
mahkemenin varacağı kanaatin, sahte evrak tanzimi iddiası varit değildir
şeklinde olması lazım.
-Peki bu makbuzların hepsi mi sahte kabul ediliyor?
-Ama, bu 12 makbuzdaki imza farklılığını, hâkim, koz olarak alıyor “bu 12
makbuzdaki imza farklılığı, diğer 127 tane makbuzun da sahte olarak
düzenlendiğini anlatır” diyor. Nerede kaldı cezaların şahsiliği prensibi ?!
Ki bu prensibe göre her sanık kendi suçundan cezalandırılır. Başkası suç
işlemişse, suçsuz olan insanlar neden cezalandırılıyor? Yani, bu dava öyle bir
dava ki, bizim bu davayla ilgili bugüne kadar konuşmamamız, sonunda
adaletin tecelli edeceğine olan inancımızdan; ama, şimdi işin sonuna
vardığımız zaman, bu neden böyle oluyor; onu daha sonra açıklayacağım.
Faturadaki küp şeker raporda buğday olmuş
-Yargılama esnasında çok değişik haberler çıktı. Maliye raporlarında bazı
illerde partiye buğday, yem gibi şeylerin alındığı ileri sürülüyor. Gerçekten
teşkilatlara buğday ve yem alınmış mı?
-Burada çok enteresan bir durum var. Önce davaya, sonra karara mesnet
yapılan Maliye raporunun 24. sayfasında şöyle bir ifade var. Bu ifadede diyor
ki, Erzincan’da Cevdet Başakın’dan şu tarih ve şu numaralı faturayla buğday
yine Erzincan’da Ömer Müezzinoğlu’nun şu tarih ve şu numaralı faturasıyla
da yem satın alınmış. Altında da “bir partinin yemle, buğdayla ne alakası
var” diyor; “dolayısıyla, bunlar sahte olarak düzenlenmiş veya bunlar kabul
edilemez” diyor.
Şimdi, faturaların fotokopileri burada buyurun, Cevdet Başakın’ın faturası,
tarihi de burada, numarası da burada, aynı fatura. Ne alınmış bu firmadan;
küp şeker alınmış, yani küp şeker alındığı halde, rapora buğday yazıyor. Niye
buğday yazıyor; çünkü, bakın firma buğday pazarındaymış da ondan;
düşünebiliyor musunuz.
-Ne alındığı değil de nereden alındığı kayda girmiş.
-Öbüründe ne diyordu; efendim, yem almış diyordu. Bakıyoruz, Müezzinoğlu
Ticaret, raporda da yazıyor, burada da, aynı tarih, aynı fatura. Ne alınmış,
120 paket Rize çay alınmış. Çay alınıyor; raporda yem alınmış diyor. Neden;
çünkü, bu adam, tuz, un, şeker, kepek, yem ticareti de yapıyormuş; ama,
aynı zamanda da Çaykur yetkili bayisi. Faturadaki koskoca Çaykur Bayisi
baskısı görülmüyor da küçücük kepek yem yazıları görülüyor ! Raporlar böyle
tanzim ediliyor, hesaplar böyle yapılıyor, bu tuzaklar böyle kuruluyor.
-Mahkeme bu delilleri nasıl görmedi? Veya sanıklar ve avukatlar, bunlara
açıklık getirmedi mi?
- Tabiki mahkemede susmadık, bağırdık, çağırdık, bunları hâkimin gözlerinin
önüne koyduk. Kararda, mutlaka bu savunmalarımız dikkate alınacak diye
düşündük; hiçbir şey değişmedi, kararda mahkeme bütün bu savunmaları
yok farzetti.
Yok denen firmanın sicil kaydını kendimiz bulduk
-Kararda bazı olmayan şirketlere ait faturalar da olduğu iddia ediliyor. Böyle
faturalar var mı?
-Yine kararda çok enteresan bir durumla karşı karşıya geliyoruz. Bakın
burada, mahkeme kararının 60 ıncı sayfasında deniliyor ki “Ezginler Et,
Tavuk, Canlı Hayvan Sanayii Limited Şirketi tarafından düzenlenen
faturaların Vergi Usul Kanunu açısından yapılan araştırmasında böyle bir
şirketin varlığına rastlanılmamıştır.” Yani, olmayan bir şirketten sanki fatura
almışız, böyle kabul ediyor mahkeme, Maliyenin raporunda da kabul böyle.
Biz, mahkemede bu konuya açıklık getirmek için, bizzat ben, gittim Ankara
Ticaret Odasına. Ankara Ticaret Odasının Başkanı, biliyorsunuz, Sinan Aygün
Bey. Sinan Bey, dedim. Ezginler Limited Şirketi diye bir şirket var mı Ankara
Ticaret Odası sicil kayıtlarında, bunu araştırmanızı, sizden rica ediyorum
dedim. Aşağıya talimat verdi. Biraz sonra, görevlendirdiği kişi geriye döndü
“evet efendim var” dedi. Var mı; var.
Ben hemen orada bir dilekçe yazdım. Yazmış olduğum dilekçede, bana bu
şirketin var olduğuna ve faal olduğuna dair bir belge verin dedim. Onlar da,
aşağıya indiler, yarım saat oturdum, yarım saat sonra bana belgeyi
getirdiler.
Buyurun, Ankara Ticaret Sicili Memurluğu. Firmanın adı; Ezginler Et ve Canlı
Hayvan. Ticaret sicil numarası burada, adresi burada, ondan sonra,
sermayesi burada, tescil tarihi 26.4.1996, yani, 1997’de faal olan bir
firmadır. Faal diyor burada, bakın. Bunu götürdük hâkimin önüne koyduk.
Dedik ki, efendim, siz diyorsunuz ki veya raporda deniliyor ki, böyle bir firma
olmadığı halde, bu firmadan fatura getirmişler; buyurun. Bu belgeye rağmen
mahkeme kararında olmayan bir firma diye yazıyor.
İşte görüyorsunuz, buğday mı, şeker mi, yem mi, çay mı, Ezginler firması var
mı yok mu; bütün bu konularda savunmalar esnasında açıklık getirilmiş; ama,
bunların hiçbirisi bir kıymet ifade etmemiş.
Alnından öpülecek hakim üye
-9. Ağır Ceza Mahkemesi’nde 3 üyeden birisi karara muhalefet ediyor.
Muhalif üye hangi konulara itiraz ediyor?
-Şimdi, bakın, 9. Ağır Ceza Mahkemesi’ nde üç hâkim var, bir reis var, ikide
üye var. Karar ekseriyetle alınmış. Başkan ile bir üyenin vermiş olduğu karar
64 sayfa. Karara muhalif olan üyenin yazmış olduğu muhalefet şerhi 111
sayfa.
Kararda, sanıkların durumu teker teker ele alınması gerekirken bu
yapılmamış. O kadar ele alınmamış ki, kararın 28 inci sayfasında, 78 sanığın
savunması iki satırlık bir cümleyle değerlendirilmiş. “Erbakan’ın dışındaki 78
sanığın ifade ve durumları benzer niteliktedir, tüm sanıklar benzer ifadeler
kullanmışlardır”.
Halbuki, ceza hukukunda, her bir sanığın durumunun, olayın akışı ve illiyet
rabıtalarıyla ortaya konulması lazım. Her birinin isimleri belirtilmek suretiyle
yukarıdan aşağıya teker teker yazılması lazım.
Bu olması lazım geleni kim yapmış; muhalefet şerhini yazan hâkim yapmış.
Muhalefet şerhini yazan hâkim, bu karar yanlıştır demiş ve muhalefet şerhi
tam 111 sayfa. Bu 111 sayfanın aşağı yukarı 91 sayfasını her bir ili ve her
bir sanığı ayrı ayrı ele almak suretiyle yapmış. İşte ceza hâkimliği budur.
İşte alnından öpülecek hâkim budur. Elbet, o da, muhalefet şerhinde bazı
illerin kusurunu görmüş, eksiğini görmüş, noksanını görmüş, bunların da
cezalandırılması lazım; ama, şu maddeden cezalandırılması lazım demiş,
sahtekârlıktan dememiş, dolandırıcılıktan dememiş; şu kusuru, şu hatayı
yapmıştır, Siyasî Partiler Kanununa göre cezalandırılması lazım demiş.
Böyle yargılama görmedim!
-Kararda bazı şahitlerin tanıklıkları sizin aleyhinizde delil gösteriliyor. Bunu siz
mi istemiştiniz?
-Şimdi, çok enteresan bir şey daha var. Bakın, şurada, mahkeme kararında,
bu iki hâkim kararında şahit beyanları deniliyor, bir, iki, üç, dört,
zannediyorum 19 tane şahit ismi var. Bu şahit şunu demiş, bu şahit bunu
demiş; güya bu şahitler mahkemede dinlenmiş de hep bizim aleyhimize ifade
vermişler gibi bir tablo oluşturuluyor. Bu şahitleri bir hâkim kararına
yazıyorsa, bunları ya savcılıkta veya mahkemede, özellikle mahkemede
mutlaka dinlenmesi lazım.
Halbuki, bunların hiçbirisi mahkeme de veya naip hakim yoluyla dinlenmedi.
Bugün, her hangi bir adlî olayda, bir polis bir tutanak tutmuş, o tutanak
mahkemeye intikal etmişse, mahkeme, duruşma esnasında o polisi çağırır, bu
tutanaktaki imza senin mi değil mi, olay böyle mi değil mi diye tekrar
ifadesini alır; yani, polisin tuttuğu tutanakla hâkim yetinemez. Başbakanlık
yapmış bir insanın, 80 ilin muteber insanlarının yargılandığı bir davada,
mahkemede dinlenmeyen tanıklar mahkemede dinlenmiş gibi gösteriliyor.
Bizim en çok hayret ettiğimiz hususlardan biri Yargıtayın en azından bu
kararı bu noktadan bozması gerekirken, bozmuyor; aklınız durur. Ben bu
kadar sene avukatlık yaptım, ben böyle bir yargılama görmedim, böyle bir
yüksek yargı onaması görmedim.
Mülkün temeli adalet hani nerede?
-Yargılamanın her aşamasında bu hatanın düzeltileceğine olan inancınızı
ortaya koydunuz. Yargıtay’da bozulmasını beklediniz. Ama netice ortada.
Niçin böyle bir durum ortaya çıktı?
-Demin söyledim, diğer 78 sanık da aynı mahiyette savunmada bulundu. Her
bir sanığın savunması ayrı, delilleri ayrı, tanık listeleri vermişler. Şimdi, 78
sanık, bunlar 3’er tane tanık gösterse, 3 kere 78, 234 tanık eder. Bir insan
suçsuzluğunu teyit için elbette tanık gösterir. Göstermiş, demiş ki “Genel
Merkez’den gelen paraları karar defterimize işledik, hepimiz imzaladık.
İlçelere dağıttık onlar da karar defterlerine işlemişler. Defterler Maliyenin
elinde, imzalar ortada çağırın sorun, demişler.
Hiçbir şey yapılmamış ! Yazık günah değil mi?! Bu insanlar şimdi yüz kızartıcı
bir suçtan dolayı ceza almışlar, birtakım haklardan mahrum kalmışlar.
İnsanların şerefleri, haysiyetleri bu kadar ucuz mu?! Nasıl olur bu?!
İnsanların vicdanı sızlamıyor mu?! Bu sanık ne demiş, mahkemede ne demiş,
kaç tane tanık dinletmek istemiş, niye dinlememişler? Belgeler ibraz etmiş;
niye bu kararlarda yok. Niye her bir sanığın durumu tartışılmamış? Niye
muhalefet şerhi koyan tartışıyor da, kararı veren hakimler tartışmıyor? Hadi
onlar tartışmadı, Yargıtay’daki hâkimler niye bu vahameti görmüyor? Adalet
mülkün temelidir, devletin temelidir diyoruz, hani nerede ?
Fatura sahte değilse gelir makbuzu nasıl sahte olur?
-Aslında paraların nasıl harcandığı belli. Ama bunlara ilişkin fatura ve
makbuzları mahkeme kabul etmiyor o zaman, doğru mu?
-Kaçırıldı denilen paralar ortada . Bu paralar karşılığı işler yapılmış, alışverişler
yapılmış; 10 bin fatura var. Bu gelir makbuzlarına sahte demek için, önce bu
10 bin faturanın sahte olduğunu ortaya koymak lazım. Bu gelir makbuzları
sahte, peki bu faturalar sahte mi; değil. Faturalar sahte değilse, gelir
makbuzları nasıl sahte olur?! Sonra, nerede sanıklarının savunmalarında
duruşmada ibraz ettiği belgeler?
-Ortada kasti bir durum mu var size göre?
-Biz neler gördük biliyor musunuz bu dosya içerisinde, Maliye memurları şu
malî raporu tutmak ve bizim aleyhimize ifade verilmesini sağlamak için,
Ankara’dan illere matbu ifade tutanakları gönderiyorlar. Gönderilen ifade
tutanakları hep olumsuz ve bizim aleyhimize; “para almadım, işe gitmedim,
fatura tanzim etmedim...”şeklinde. Birisine bunu imzalatmışlar; ama, adam
okumuş, ve imzasının üzerine yazmış, demiş ki, yukarıda gitmedim, almadım,
yapmadım diye yazıyor; ama, ben hem gittim hem aldım hem yaptım,
Bir Maliye Bakanlığı mensubu nasıl buradan böyle yazılar gönderir, talimatlar
verir. Ama, dediğim gibi, burada kesin bir amaç var. Nedir amaç ?
Menderes’e yapılan Erbakan’a da yapılmak isteniyor
-Yargının siyasallaştığı her ortamda dile getirilen bir konu. Yakın geçmişte
yine tartışma konusu oldu. Siz bu karar bu durumun bir sonucu mu?
-Türkiye’de yargının pozisyonu her zaman tartışılıyor . Yok, dokunulmazlık
yok, yargı bağımsızlığı deniliyor. Kanaatimce şu anda Türkiye’de tartışılması
ve çözümlenmesi gereken bir numaralı mesele, yargının siyasallaşmış
olmasıdır. Bu yargıyı siyasallaşmaktan hep birlikte kurtarmamız lazım.
Geçen gün, Yargıtay’da başkanlık yapmış bir zatı ziyarete gittim. Kendisine
dedim ki, “Bakın, siz, Yargıtay’da başkanlık yaptınız, ben de Adalet Bakanlığı
yaptım. Adalet Bakanlığı yaparken, bütün çabam, yargının, yargı
mekanizmasındaki çalışan hâkimlerin, savcıların adaleti en mükemmel şekilde
gerçekleştirmesini temin idi; bütün çabam buydu. Siz de Yargıtay başkanı
olarak aynı niyeti taşıyan bir kimseydiniz. Şimdi, bu karar var ya, bu karar,
eğer düzeltilmeyecek olursa, bundan yargı çok büyük yara alır.
Yargı 1960 yılında bir yara aldı. Haksız yere, gereksiz yere bu Türkiye’nin
Başbakanını ve iki bakanını astılar. O, adil olmayan bir karardı, tamamen
siyasî bir karardı, adaletin gereği olan bir karar değildi. Nasıl 1960’da bu
yapıldıysa, şimdi, aynı şey Erbakan’a yapılmak isteniyor. Amaç Erbakan’ı
siyasî hayattan uzaklaştırmak...
Hakim ve savcılara niye brifing verildi?
-Söz konusu davanın tek nedeni Necmettin Erbakan’ın siyasi hayatını
bitermek mi?
-Tabiî, bütün bunların başlangıcı da, 1997 yılında, Genelkurmayda hâkimlere,
savcılara verilen brifingler. O brifingler niye verildi; brifinglerin verilmesindeki
birinci gaye, bu Refah Partisini kapatacaksınız; kapatıldı. Kapatılması
yetmez; ya, bunların siyasî hayatını bitireceksiniz.
İşte, Erbakan’a da, bize de 5’er yıl verdiler; ama, 5 yıl geçti. 5 yıl sonra
yeniden siyasete başladığımızı gördüler, o zaman dediler ki, şu türlü veya bu
türlü yasaklamakla olmuyor, bunların başına bu davayı açarak öyle bir ceza
verelim ki, suçsuz dahi olsalar suçluymuş gibi gösterelim, yüz kızartıcı
suçtan mahkûm olanlar siyaset yapamıyor ya, cezayı da böylece verelim ,
böylece, bunların yollarını kapayalım.
-Necmettin Erbakan ve 78 il yöneticisi hakkındaki bu karar, siyaset ve hukuk
tarihinde daha çok konuşulacak. Kararı vicdanı açıdan nasıl
değerlendiriyorsunuz?
-Ama, bütün yapılanları yapanlar, bir gün bir yerde mutlaka hesabını verirler.
Keşke bu yargı mekanizması bünyesinde bir organ olsa ve harekete geçse
de, bizim bu davamızda bu kararı veren hakimleri ve vahim hatalarla dolu
olan bu kararı onaylayan daire üyelerini bir yargılasa ve biz, bu üyelerle, bu
hâkimlerle, onlar bir taraf, biz bir taraf olarak, şurada anlattıklarımızı bu
yüksek hâkim heyeti önünde keşke bir tartışabilsek ve böylece, bir daha,
artık, yargı siyasallaşma diye bir riskle karşı karşıya kalmasa. Yazık oluyor
Türkiye’ye. “
Bir ülkede, yıllarını Türkiye’nin manevî ve maddî kalkınmasına vakfetmiş,
Türkiye’nin her köyüne, her ilçesine gitmiş, Türkiye’nin hemen her ilinde bir
fabrikanın temelini atmış, ter dökmüş, yollarında toz yutmuş, Türkiye’nin
refahı için gece uyumamış, gündüz durmamış, hangi engeli önüne koyarlarsa
koysunlar, o engeller önünden kalkar kalkmaz hemen millete hizmete koşmuş
ve millete hizmetten, başka düşüncesi olmayan, ne zaman iktidara gelse,
Başbakan, Başbakan Yardımcısı olsa, yaptığı hizmetlerin hayrı millet
tarafından görülen ve takdir edilen bir insanın böyle bir muameleye maruz
bırakılmış olması, hem Türk siyaset tarihi açısından hem de yargı organı
açısından gerçekten büyük bir yaradır.
Valiliklerden gelen belgeler nasıl yok sayılır?
-Mahkeme tutanaklarında 1997 yılında partinin hiçbir faaliyet
gerçekleştirmediği söyleniyor. Bu doğru mu? O yıl hiçbir faaliyette
bulunmadınız mı?
-Hâkim diyor ki “Efendim, siz, 1997 yılında hiçbir faaliyette bulunmamışsınız”.
Biz de, hâkime, o zaman, siz, bütün illere yazılar gönderin, valiliklerden,
emniyet müdürlüklerinden Refah Partisinin 1997 yılı içinde faaliyette bulunup
bulunmadığını sorun demişiz.
Bunu derken de şunu belirtmem lazım; partilerin kendi teşkilatları içinde
yaptıkları çalışmalar valiliklere, emniyete intikal etmez; ama, 2911 sayılı
Kanuna göre yaptıkları toplantılar intikal eder, sorun diyoruz.
Mahkeme, bizim bu önerimiz üzerine, bütün illere yazılar yazmış ve bu
yazılara cevaplar gelmiş... Bakınız burada, Konya Valiliğinden cevap gelmiş,
şu faaliyetlerde bulundu demiş, tam iki sayfa.
Bunun arkasından, İçel Valiliğinden cevap gelmiş, şu faaliyetlerde bulundular
demiş, bunlar yazılı. Bunlar mahkeme dosyasında var. Diyarbakır Valiliğinden
cevap gelmiş, hangi faaliyetlerde bulunduğumuz burada valilikçe, emniyetçe
bildirilmiş. İzmir Valiliğinden cevap gelmiş, liste halinde, ne gibi faaliyetlerde
bulunduğumuz bildirilmiş. Elazığ’dan gelmiş. Mamak Kaymakamlığından gelmiş.
Türkiye’nin dört bir yanından gelmiş; yani, 40 tane, 45 tane ilden gelmiş.
Ayrıca, biz de belgeler vermişiz; halkla kucaklaşma hamleleri yaptık, buyurun
programımız demişiz. Yani, mahkemeye yardımcı olmaya çalışıyoruz, gerçeğin
ortaya çıkmasına yardımcı olmaya çalışıyoruz
LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı ile Cevapla
iftira olsaydı cezası olmazdı yada ne biliyim birsürü karın agrısı atas olmayan yerden duman cıkmaz kardasım...SaygıLar...
bencede hoş değil katılıyorum sana lakin bu işin içinde başka bişeyler daha var akıl sermez bu devlet işlerine..
Yetkileriniz
Bookmarks